สั้นสั้นแต่ดี

หวัดดีค่ะ วันนี้ฉันขอยกชีวิตผู้หญิ่งคนหนึ่งมาพูดนะค่ะ  เธอเป็นผู้หญิงข่อนข้างเงียบ รักโลกส่วนตัวสูง เรียนเก่ง และก็หน้าตาหน้ารักพอสมควร เธอเป็นคนรักเพื่อน ชอบช้วยเหลือเพื่อน อะไรที่เธอพอจะช้วยได้เธอจะช้วยจนสุดความสามารถ เธอไม่เคยออกจากบ้าน ไม่เคยได้ไปใหนมาใหนกับใคร อยากไปเล่นกับเพื่อนข้างบ้านก็ไปไม่ได้ เธอต้องอยู่แต่ในบ้าน ดูทีวีก็ต้องมีเวลากำหนด ไม่มีชีวิตที่อิสระจะมีก็คือเวลาอยู่ที่โรงเรียน เพื่อนๆเคยอิจฉาเธอเพราะเธอเกิดมาเพรียบพร้อมไปสะทุกอย่าง แต่เธอกลับบอกกับเพื่อนๆว่าเธอต่างหากที่ต้องอิจฉาเพื่อนๆของเธอ เพื่อนเธอทุกคนต่างทำหน้าเป็นแบบเดียวกันว่าทำมัยเธอถึงพูดแบบนั้น แต่เพื่อนเธอกลับคิดว่าเธอคงพูดไปงันๆให้ทุกคนสบายใจว่าเพื่อนทุกคนไม่ด่อยไปกว่าเธอเลย เพื่อนๆไม่เคยรู้เรื่องชีวิตของเธอเลย เพราะชีวิตในวัยเรียนมัญธยม พอเลิกเรียนก็กลับบ้านกันเเล้ว ทุกคนจะมาโรงเรียนเองกันสะส่วนมาก แต่เธอจะมีคนที่บ้านมาสงทุกๆวันเพื่อนๆก็คิดว่าเป็นเรื่องปกติ เพราะฐาณะทางบ้านเธอข่อนข้างดี หรือพ่อแม่คงจะเป็นห่วง จนกระทั้งจบม.ปลายเพื่อนทุกคนก็ต่างคนต่างไป ร่วมถึงเธอด้วยต่างคนต่างเรียนต่อแยกย้ายกันไปคนละที่กัน แต่ทุกคนก็ยังแวะมาเยียมเยียนกันเสมอช่วงปิดเทิม โทรถามทุกข์สุขกันเป็นประจำ ชีวิตช่วงมหาลัยของทุกคนทำให้เพื่อนแต่ละคนสนิทกันมากขึ้น เห็นว่าใครคือมิตรหรือสัดตรู เรียนหนักขึ้น เป็นพู้ใหญ่มากขึ้นเกื่อบทุกๆเรื่อง ทุกคนมีความรับผิดชอบมากขึ้นถึ้งจะมีเวลาเล่นน้อยกว่าแต่ก่อนก็ตาม แต่เพื่อนทุกคนกลับไม่เคยเห็นไม่เคยได้ข่าวของเธอคนนั้นเลย เพื่อนๆทุกคนคิดว่าเธอคงกำลังเรียนที่ใหนสักแห่งที่ดีมาก และคงจะจบมาแล้วได้ดีกว่าเพื่อนๆคนอื่นๆ  แต่? พอเวลาพ่านไปได้ไม่นานทุกคนก็เรียนกันจนจบ เวลาสี่ปีที่เรียนมาอาจจะนานเเละเหนื่อยสำหรับพวกเขาแต่พอถึ้งวันที่คุกคนรอ  คือวันที่ต้องรับปริญญาต่างคนต่างภูมใจ และกลับรู้สึกว่าเวลาที่พ่านมามันพ่านชีวิตในช่วงวัยเรียนไปเร็วจังเลย ต่อไปก็คือชีวิตวัยทำงานที่ต้องมีความรับผิดชอบมากขึ้นไปอีก ทุกคนกลัวกลับวันข้างหน้าแต่ก็เป็นวันที่ทุกคนภูิูิิิิิิิิิิมใจกับตัวเองไม่สิคนที่ถ้าจะภูิิิิิิิิิมใจในตัวทุกคนมากที่สุด มาต่อพร้งนี้นะค่ะ